Terapię funkcjonalną zapoczątkowali Bowles i Hoover D.O. w USA, w pierwszej połowie XX wieku rozwinął ją D.O. William Johnson. Wyszedł on z założenia, że dysfunkcję segmentarną możemy rozpoznać palpacyjnie, jako opór narastający przeciwko ruchowi wykonywanemu w zablokowanym kierunku. Dla każdego zablokowania można odnaleźć także kierunek, w którym napięcie wyraźnie się zmniejsza. Jeżeli poprowadzić staw w tym kierunku, to napięcie wokół zablokowanego stawu zmniejszy się, przez co przerwany zostanie łuk odruchowy utrwalający zablokowanie. Celem ma być wspomaganie relaksacji tkanek otaczających i przywrócenie zrównoważonej ruchomości oraz równowagi, bodźców czuciowych i ruchowych oraz ustanowienie nowego wzorca ruchowego. Po wykonaniu techniki odczuwa się natychmiastową poprawę, porównywalną z rezultatami uzyskiwanymi przy pomocy klasycznych technik manualnych.